Verandert Free Capital Generation met IFRS 17? |
close
Share with your friends

Verandert Free Capital Generation met de komst van IFRS 17?"

Verandert Free Capital Generation met IFRS 17?

Solvency II heeft de manier van kijken naar verzekeraars totaal veranderd. Waar vroeger IFRS de maatstaf was, gaan analisten-updates tegenwoordig vooral over Free Capital Generation (FCG) en de ontwikkeling van de solvabiliteitsratio.

Gerelateerde content

Verandert Free Capital Generation?

Hoewel FCG geen formeel onderdeel is van Solvency II, is het in de markt omarmd als een goede manier om de prestaties van verzekeraars te meten. Dit wordt bevestigd door recente rapporten over de verzekeringsmarkt van Goldman Sachs ("we believe [...] Solvency II capital generation is the key arbiter of value") en UBS ("Solvency II will be increasingly important for valuation across the sector, in our view"), en door het themaonderzoek van DNB later in 2018 over dit onderwerp. Vanuit het perspectief van de aandeelhouder is dat te begrijpen. Hoewel uit recent onderzoek van KPMG blijkt dat de IFRS-winst op papier nog steeds leidend is in het dividendbeleid, wordt de mogelijkheid om dividend uit te keren in Europa vooral bepaald door de ruimte daarvoor op de Solvency II balans. Ook is voor toekomstige dividendverwachtingen de forecast van de FCG veel relevanter dan de IFRS ontwikkeling.

Binnen Europa lijken de kaarten - op dit moment - dus geschud. Bedrijven zullen de komende jaren steeds meer sturen op FCG. Maar de wereld staat niet stil. Nog maar net bekomen van de implementatie van Solvency II, maken verzekeraars zich op voor de volgende uitdaging: IFRS 17 (en IFRS 9). De vraag rijst of analisten hierdoor anders gaan kijken naar de verzekeringssector. IFRS 17 beoogt op uniforme wijze inzicht te geven in de winstgevendheid wereldwijd. In dit artikel geven wij aan hoe de balans tussen FCG en IFRS 17 naar onze verwachting zal komen te liggen, gebaseerd op de verschillen tussen beide frameworks. Hiervoor onderscheiden wij twee categorieën. De eerste categorie bevat elementen die onder Solvency II vrij kapitaal genereren, maar die onder IFRS 17 niet voorkomen. De tweede categorie bevat verschillen in de berekeningswijze van bepaalde elementen van de balans onder beide frameworks.

Verschillen in de eerste categorie

Om de verschillen voor de eerste categorie weer te geven staan de verschillende duurzame bronnen van FCG in onderstaande figuur weergegeven. In het “groen” staan bronnen die ook onder IFRS 17 voorkomen, in het “rood” bronnen die daarin niet voorkomen.

Bron: Capital Generation Disclosures, KPMG, 2017

Het figuur geeft aan dat maar een deel van de bronnen die onder de FCG definitie vallen onder Solvency II, ook voorkomen onder IFRS 17. De belangrijkste verschillen zijn:

  • IFRS 17 zegt niets over een vereist aan te houden kapitaal. Enerzijds geeft dat een beter beeld van de winstgevendheid dan Solvency II. Immers, kapitaal moet je weliswaar aanhouden, maar valt ook vrij. Anderzijds brengt het aanhouden van kapitaal wel kosten met zich mee, en dat komt onder IFRS 17 niet expliciet tot uitdrukking. Ook heeft het aan te houden kapitaal gevolgen voor de mogelijkheid tot dividenduitkering.
  • FCG op basis van Solvency II kent ook een forward-looking aspect. Voor veel verzekeraars is het verwachte over-rendement op beleggingen een belangrijk onderdeel van de toekomstige FCG. Een dergelijke forecast valt niet onder IFRS 17. Uiteraard leiden daadwerkelijke waardeveranderingen van de beleggingen wel tot een winst onder IFRS, maar door verschillende classificaties is de relatie tussen toekomstige winst en verwachte over-rendementen minder eenduidig.
     

De belangrijkste verschillen in de tweede categorie staan hieronder samengevat.

Type contracten: Onder Solvency II wordt het gehele verzekeringscontract in ogenschouw genomen. Onder IFRS17 worden de beleggingscomponenten (zonder winstdeling) en ‘losstaande’ financiële derivaten gesplitst.

Groepering van contracten: Solvency II gebruikt homogene risicogroepen. Onder IFRS 17 worden groepen gevormd op basis van het soort risico, de ingangsdatum van het contract, en winstgevendheid van polissen. Hiermee wordt de verliescomponent expliciet gemaakt, en wordt mogelijke subsidiering tussen winstgevende en verlieslatende contracten zoveel mogelijk vermeden.

Beste schattingen: De toerekening van kosten die in de beste schattingen mogen worden meegenomen verschilt. De kosten die niet direct aan de onderliggende verzekeringscontracten zijn toe te wijzen, mogen onder IFRS 17 niet worden meegenomen en drukken direct op de verlies- en winstrekening.

Verdisconteringscurve: Cruciaal voor de solvabiliteitspositie en de toekomstige winstgevendheid is de verdisconteringscurve. Voor levensverzekeraars met een lange looptijd van de verplichtingen speelt de rekenrente op lange termijn een grote rol. Door het gebruik van de Ultimate Forward Rate (UFR) wordt binnen Solvency II een ‘kunstmatige’ korting op de voorziening toegepast. Hoewel ook IFRS 17 ruimte biedt voor het gebruik van een UFR, zal dat op een andere manier gebeuren (zoals verschil in hoogte en last liquid point) dan onder Solvency II. Dit betekent dat ook de “UFR drag” (het eenjarige verlies aan UFR-bate) onder IFRS 17 anders zal zijn.

Risicomarge: Hoewel de verwachting is dat de methoden voor de Risk Adjustment onder IFRS 17 en de risicomarge onder Solvency II vergelijkbaar zullen zijn, zal de hoogte sterk verschillen omdat onder IFRS 17 de Risk Adjustment vastgesteld op basis van de eigen visie van de verzekeraar hoeveel compensatie er moet worden aangehouden voor niet-financiële risico’s, waarbij enkel de niet-financiële risico’s (excl. bijvoorbeeld operationeel risico) worden meegenomen die direct zijn toe te rekenen aan de verzekeringscontracten.

Contractuele Service Marge: Binnen IFRS 17 worden (verwachte) winsten geboekt op het moment dat de diensten worden geleverd. Onder Solvency II heeft de vaststelling van de verwachte winst bij aanvang van het contract meteen impact op het eigen vermogen van de onderneming.

Herverzekering: Ook binnen IFRS 17 speelt herverzekering een expliciete rol. De inzet van herverwerking, ter mitigering van het (verzekeringstechnisch) risico, zal onder Solvency II doorgaans leiden tot een verlaging van het vereiste kapitaal en daarmee tot een hogere kapitaalsratio. Onder IFRS 17 is dit effect niet direct zichtbaar aangezien het herverzekeringscontract separaat moet worden gerapporteerd.

Er zijn meer verschillen tussen beide frameworks. Wij beogen niet om een volledig overzicht van alle verschillen te geven. Wij kijken alleen naar die zaken die invloed hebben op hoe er door analisten naar de winstgevendheid van verzekeraars wordt gekeken.

Overige overwegingen

Naast de bovengenoemde specifieke verschillen tussen Solvency II en IFRS 17, zijn er nog een aantal algemene overwegingen die het beeld over toekomstige winstgevendheid vanuit beide frameworks zullen beïnvloeden. Ten eerste is IFRS 17 een internationale standaard. Dat zorgt voor een grotere vergelijkbaarheid tussen verzekeraars in vergelijking met het Solvency II, wat alleen het toezichtkader voor Europese verzekeraars is. Echter, omdat IFRS 17 meer “principle based” is dan Solvency II, is het wel de vraag in hoe goed deze vergelijkbaarheid gaat zijn, en hoe lang het gaat duren voordat deze vergelijkbaarheid een feit is. Ten tweede blijft voor dividendbetaling de solvabiliteit leidend, ook al wordt in verschillende toezichtsregimes die solvabiliteit op een verschillende manier bepaald. Een hoge winst onder IFRS 17 is mooi, maar als de solvabiliteit geen ruimte biedt voor het doen van dividendbetalingen, blijft het voor investeerders een “papieren winst”.

Conclusie

IFRS 17 gaat leiden tot een grotere internationale standaardisatie voor het rapporteren over “winst” in verzekeringscontracten. Wij verwachten echter niet dat dit op korte termijn afbreuk doet aan het belang van FCG als KPI bij Europese verzekeraars. Hoewel veel elementen uit FCG ook terugkomen in IFRS 17 ontbreken een aantal essentiële elementen, voornamelijk rondom het vereiste aan te houden kapitaal. Ook is het framework erg principle based, wat een onderlinge vergelijkbaarheid beperkt. Buiten Europa zal dit anders zijn: daar wordt IFRS 17 vanwege de verschillende toezichtsstelsels een standaard om de prestaties van verzekeraars te vergelijken. Voor beursgenoteerde Europese verzekeraars zal dit betekenen dat zij moeten gaan sturen op beide frameworks.

Neem contact met ons op

 

Offerteaanvraag (RFP)

 

Bevestig